HoneyMoon

ผมมองดูก้อนเมฆสีขาวบางเบาราวลำลีล่องลอยอย่างอิสระอยู่บนฟ้าสีคราม

น่าอิจฉาจัง.....

สองมือเรียวถลกชายกระโปรงขึ้นเพียงพ้นจากข้อเท้าเล็ก ลงย้ำไปสัมผัสความเย็น สูดรับกลิ่นไอทะเล

และเกลียวคลื่นที่ซัดกระทบทรายมาโดนเท้าที่เปล่าเปลื่อย

ริมฝีปากสีสวยขยับยิ้มนิดๆ กับบรรยากาศสบาย ๆที่ช่วยให้ผ่อนคลายจากความกังวลที่หนักอึ้ง

.....อย่างน้อยการได้มาอยู่ที่นี้คงทำให้ผม ได้ยึดเวลา...ออกไปอีกนิดนึงละมั้ง ?

“ ถ้าอยากเล่นน้ำก็ต้องเปลี่ยนชุดก่อนนะ ” ผมหันไปพบกับใบหน้าคมเข้ม จึงรีบผละตัวออกห่าง

เพราะหน้าของเรามันใกล้กันจนเกินไป......

“ ....ไม่ได้เตรียมมา ” ผมตอบเขาเสียงเบา

ทั้งที่รู้อยู่ก่อนหน้านี้จากคุณพ่อว่าหลังเสร็จพิธีแต่งงาน เขาจะพามาฮันนีมูนทันที

ก็ผมไม่แน่ใจว่าจะถูกจับได้เมื่อไหร่ ยังไงก็ต้องบอกความจริงอยู่ดี

....แอบคิดด้วยซ้ำว่าชุดเจ้าสาวสีขาวที่ผมใส่อยู่มันจะถูกย้อมไปด้วยสีแดงจากเลือดของผมเองหรือเปล่า......

“ งั้น...ไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้ ” เขายิ้มกริ่ม.....

......มันเป็นรอยยิ้มที่ชวนขนลุกถ้าหากคุณยังเป็นผู้ชายที่ไม่ได้มีจิตพิสวาทผู้ชายด้วยกันเลยแม้แต่น้อย

เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นอย่างลวกๆ เหมือนกับปลายขากางเกงที่สวมใส่อยู่นั้น...

....แล้วเดินเข้ามาใกล้

“ เฮ้ย! ” ผมหลุดร้องเพราะตกใจที่อยู่ๆเขาก็อุ้มผมขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว

สองแขนของผมรีบคว้ากอดคอเขาซะแน่น

“ ฮา ฮา ร้องซะแมนเลยนะ ” ……ก็แมนนะสิ ผมได้แต่แอบเถียงในใจ แล้ววางคางลงบนไหล่หนาด้วย

ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน ผมไม่อยากถูกเขาจ้องหน้าในระยะประชิด.....มัน.....

....อึดอัดเหมือนตอนที่เขาขับรถพาผมมาที่นี้ ทะเลกว้างอันเงียบสงบ.....

“ ......ปล่อย ” เขาไม่ตอบสนองความต้องการของผมหรือเพราะเสียงผมเบาเกินไป แล้วเริ่มเดินลงไป

ในน้ำที่ซัดเป็นระลอกคลื่นเล็กๆเข้าหาฝั่งช้าๆ

และลึกลงไปเรื่อยๆ......

ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังต้องเผชิญกับอะไร ใจผมเริ่มฟุ้งซ่านรอยยิ้มเขาดูอันตรายในความรู้สึกของผม

...เขาอาจจะ

นึกสงสัยว่าผมไม่ใช่ผู้หญิง ไม่ใช่คนที่เขาต้องแต่งงานด้วย คิดจะจับผมกดน้ำในชุดอันฟูฟ่อง

ซึ่งผมก็คงจะสู้แรงเขาไม่ได้อย่างแน่นอน .....มือผมเย็นเฉียบ

รอบๆตัวมีแต่ท้องฟ้าสีครามกับพื้นน้ำทะเลมรกตใสเท่านั้นที่ผมมองเห็น....

ความกลัวเริ่มจับตัวที่หัวใจจนเจ็บหนึบ......ผมยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป........

“ ดูฝูงปลาพวกนี้สิ ” น้ำเสียงทุ้มฟังดูร่าเริงเหมือนเด็ก ๆ ผมคลายมือที่กำเสื้อของเขาจนเกิดรอยยับ

แล้วหันหน้ากลับมามองตามสายตาที่ทอประกาย ปลาตัวเล็กตัวน้อยกำลังว่ายวนไปมารอบๆตัวเรา

ชายกระโปรงสีขาวพริ้วไหวโปร่งบางเหมือนแมงกระพรุนไม่มีผิด

เขาหัวเราะเสียงดัง.....

.....และดูมีความสุข

ผมมองสบตาเขา ควรจะขอบคุณตัวเองที่ตัวเล็กกว่าผู้ชายทั่วไป หรือควรจะขอบคุณเพื่อนของ

น้องสาวที่มาช่วยแต่งหน้าให้กันนะ............

ผมคง....เหมือน....ผู้หญิงมาก

ขนาดทำให้ทายาทของนักธุรกิจผู้ผลิตไวน์ที่แสนจะร่ำรวย ไม่นึกคิดเสียดายที่ทิ้งความโสด

อันหวงแหนเพื่อมาแต่งงานกับเจ้าสาวที่พึ่งจะเคยได้เห็นหน้าคนนี้....

เขาเท่าที่ผมรู้....จากพวกเพื่อนๆของแชกยองที่ชอบพูดถึงกันบ่อยๆ ว่าเป็น แบดกายในฝัน ?  

และจากสิ่งที่ผมสัมผัสได้ในตอนนี้ยิ่งทำให้ผมคิดว่าที่พวกนั้นพูดกันเป็นความจริง....

เพราะสายตาที่เขากำลังมองผมอยู่นั้นทำให้ผมเชื่อได้ไม่ยากเลย ว่า เขา ....

....กำลังตกหลุมรักผมอยู่ .....

....ถ้าหากเป็นแชกยองน้องสาวผมล่ะ....ถ้าเธอมาอยู่ตรงนี้ กับผู้ชายคนนี้

ที่ความจริงควรจะเป็นเจ้าบ่าวของเธอ.....

แชกยองจะลืมผมหรือเปล่า ?

เธอจะหวั่นไหวไปกับสายตาแวววับที่เจือไปด้วยความอบอุ่น และน้ำเสียงทุ้งต่ำที่อ่อนโยนนี้หรือเปล่า ?

ผู้ชายที่ผมคงจะเอาอะไรมาสู้ไม่ได้เลย....

..และคงจะมอบความสุขในชีวิตได้มากกว่า

....คนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างผม

ทำไมผมถึงอยากจะร้องไห้กันนะ

อ้อมแขนของผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าที่ผมจะคาดคิดได้……

edit @ 2 Jan 2011 22:56:42 by honeyhappy