HoneyMoon

Title : A love before time # 1

Pairing : TOP*GD 

Rating : nc-17              

Author’s note : เอ็นซี 17 มันไม่ได้มีอะไรขนาดนั้นหรอกนะ +  +

ผิวกายขาวนวลละเอียดน่าสัมผัส ริมฝีปากดั่งกลีบกุหลาบงามเผยอยั่วเย้า

ดวงตากลมโตหรี่ปรือฉ่ำเชื่อม..........

......ช่างน่าเสียดาย......

เมื่อสิ่งที่ข้าปราถนา มีเพียงเลือดรสละมุนจากกายนาง.......

ร่างซีดขาวกำลังหลับไหลชั่วนิรันดร์ ข้างกายมีร่างสูงกอบกุมมือเรียวบางไร้สีเลือดอย่างทนุทนอม

สายตาคมเศร้าสร้อยจับจ้องใบหน้าหวานที่ไร้ลมหายใจ ....

“ ...ยูริ ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกหญิงสาวอีกครั้ง หวังให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นตลกร้าย

จากใครซักคน

ใบหน้าคมแนบลงบนหลังฝ่ามือเรียว มีเพียงความเย็นชืดเท่านั้นที่ตอบรับกลับมา  

เพราะไออุ่นจากผิวเนื้อไม่สามารถจะถ่ายทอดไปสู่กันและกันได้อีกต่อไป

“ ผู้ตายคือโซยูริ อายุ 24 ปี นักศึกษาปริญญาโท มหาวิทยาลัยยอนเซ ”

ร่างสันทัดแต่ดูองอาจของหัวหน้าชุดสืบสวนคดีพิเศษนั่งฟังการอธิบายรูปคดีตามภาพสไลด์

แม้ว่าทั้งห้องจะมืดสลัวแต่เขาก็ยังคงสวมแว่นตากันแดด

“ จากการสอบปากคำเพื่อนสนิทของเธอ โซยูริมีคู่หมั้นชื่อชเวซึงฮยอนเป็นนักศึกษาป.โทมหาวิทยาลัยเดียวกันทั้งคู่คบหากันมาประมาณ 7 ปี และกำลังจะมีพิธีแต่งงานกันในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ในคืนวันเกิดเหตุเธอนัดกับเพื่อนที่ไนท์คลับเพื่อเลี้ยงสละโสดในย่านซินชนและเดินทางกลับที่พักในเขตฮงแดเวลาประมาณเที่ยงคืนครึ่ง ”

ดวงตาภายใต้แว่นแบรนด์ดังพ่งมองรอยๆเล็กบนลำคอขาวของร่างในภาพถ่ายด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ “ และต่อมาในเวลา 6 นาฬิกา แม่บ้านประจำอาพาร์ทเมนที่เธออาศัยอยู่ก็พบเธอนอนเสียชีวิตในสวนย่อมมีกลีบกุหลาบโปรยอยู่รอบๆอย่างจงใจ บริเวณที่พบศพไม่มีร่องรอยการต่อสู้ และทรัพย์สินมีค่าที่เธอพกติดตัวทั้งหมดไม่ได้ถูกขโมยไปด้วย ”

นายตำรวจผู้รายงานมีสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะรายการต่อ “ ส่วนบาดแผลที่ทำให้ถึงแก่ชีวิตคือ บริเวณลำคอ มีรอยแผล 2 รอย คล้ายถูกกัดด้วยคมเขี้ยวและ.....เลือดของเธอก็ถูกดูดออกไปจนหมดตัว.... ”

ความกดดันจากสิ่งที่ไม่อาจยอมรับได้เริ่มก่อตัวช้า ๆในจิตใจของผู้ที่ได้รับฟัง

“ ตอนนี้ทางบ้านของเธอได้ทำพิธีเผาศพไปแล้ว เพราะกลัวว่าเธอจะกลายเป็น..ทาสของแวมไพร์ ” 

แสงจากจันทรากลมโตส่องสะท้อนผิวเนื้อขาวซีดภายใต้ผ้าคลุมสีนิลที่โบกพลิ้วตามสายลมรัตติกาล เส้นผมสั้นสีสตรอว์เบอรี่บลอนด์ยิ่งขับเน้นใบหน้าหวานเกินบุรุษเพศให้โดดเด่น ริมฝีปากอิ่มเล็กที่แดงจัดราวหยดเลือดแสยะยิ้มเย็น นัยน์ตาเรียวสีน้ำผึ้งพราวระยับเมื่อพบเป้าหมาย กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง

ร่างเพียวบางกระโจนจากตึกสูงแล้วกลายร่างเป็นค้างคาวสีดำสนิทบินตามรถยนต์คันนึงไป

.....ได้เวลาเริ่มเล่นเกมส์กันอีกแล้ว......

รถยนต์คันหรูจอดตัวในบริเวณหน้าไนท์คลับย่านซินชน ร่างสูงเบียดตัวผ่านกลุ่มนักท่องราตรีสาวที่มองตามหลังกันตาเป็นมัน .....เหมือนฝูงไฮยีน่าที่กำลังกระหายเหยื่อ......  

คิ้วเรียวมุนน้อยๆไม่ค่อยพอใจนัก แต่ดวงตาเรียวเฉียวยังคงจับจ้องรอโอกาสอย่างใจเย็น

เสียงเพลงอึกทึกผู้คนหัวเราะร่าสนุกสนาน เคลื่อนไหวร่างกายไปตามจังหวะดนตรี คละเคล้ากลิ่นแอลกอฮอล์

ร่างสูงหยุดนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ หมุนวนแก้วจินโทนิคในมืออย่างเหม่อลอย  

“ คุณเลี้ยงผมหน่อยสิ~ ” น้ำเสียงแหลมใสติดจะอ้อนเรียกสายตาคมให้หันมาสบกับรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร

คนตัวสูงเพ่งมองใบหน้าขาวผ่องอ่อนเยาว์เกินกว่าจะเข้ามาในสถานที่แบบนี้ได้อย่างหนักใจ  

“ อายุเท่าไหร่ ? ” คำถามสั้นห้วนบวกกับน้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูเหมือนพวกอาจารย์ฝ่ายปกครอง

จอมเฮียบทำให้ร่างบางกรอกตาเซ็ง ..... อีกแล้ว หน้าเด็กแล้วผิดหรือไง ?......

“ มากกว่าคุณก็แล้วกัน ” เรียวคิ้วสวยยักยั่วท้าทาย  

“ เป็นไปไม่ได้ หน้าอย่างกะเด็กม.ปลาย กลับบ้านไปนอนซะ ” ร่างสูงหันหลังกลับไม่สนใจ

เด็กชอบเที่ยวในความคิดของเขา

“  โอเค ~ คุณไม่เลี้ยงก็ไม่เป็นไร ท่าทางด้านนั้นจะสปอร์ตกว่า ”

“ เดี๋ยว ” เสียงทุ้มต่ำหยุดขาเรียวได้ชะงัก  

“ เปลี่ยนใจแล้วงั้นสินะ~  ”

“ เคยเห็นผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า ? ” ดวงตาเรียวมองรูปถ่ายสาวสวยในกระเป๋าสตางค์ร่างสูงอย่างผ่าน ๆ ก่อนช้อนนัยน์ตาสีน้ำผึ้งสบประสานกับนัยน์ตาดำขลับ

เรียวปากฉ่ำแดงขยับยิ้มที่แฝงไปด้วยเลศนัย......

“ สาวสวยในชุดกระโปรงสีฟ้า ผมพบเธอเมื่อคืนวันศุกร์...... เธอกำลังจะแต่งงาน ”

“ ...คืนนี้ฉันจะเลี้ยงนายเอง ”

“ ก็ได้ แต่...ผมไม่ชอบที่นี้ ”

“ เชิญ ” ดวงไฟพลันสว่างพรึบเมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูบานใหญ่เชื้อเชิญแขกยามวิกาลอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก ร่างบางชะงักเท้าเล็กน้อย .....น่าจะชินกับหลอดไฟพวกนี้ได้แล้ว...... 

“ ห้องคุณเหรอ อยู่คนเดียวหรือเปล่า ? ” สายตาซุกซนสอดส่องไปทั่วห้องรับแขกอย่างสนใจ

“ อืม..คงไม่คิดจะค้างใช่ไหม ” ร่างสูงเอ่ยถาม เด็กเที่ยวในสายตาเขาไม่จริงจังนะ

“ คุณคิดว่านี้มันกี่โมงแล้ว ยังจะให้ผมกลับอีกเหรอตอนกลางคืนมันอันตรายนะ ”

สีหน้าแกล้งหวาดหวั่นนั้นอดที่จะทำให้คนตกอยู่ในภวังค์เศร้าโศกอดที่จะอมยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้  

“ ก็รู้นี่ แล้วทำเป็นงานอดิเรกหรือไง ? ” คนตัวสูงยื่นส่งโซจูเย็นเฉียบให้

“ ว้าว~ โซจู ธรรมดากว่าที่คิด แล้วงานอดิเรกนี้ คุณหมายถึงอะไรล่ะ ? ” เห็นใบหน้าขาวเอียงคอมองตาใสราวเด็กอ่อนต่อโลก แล้วก็ทำให้ร่างสูงรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ

“ ก็ที่กำลังทำอยู่ หาคนเลี้ยงเหล้าแถมตามมาถึงห้องง่าย ๆ อีก ”

“ ผมไม่ง่ายนะ!!!  แต่ถ้าเป็นคุณ....ก็อาจจะได้ไม่ยาก ” ตาเรียวกระพริบปริบ ๆ

“ ฝันไปเถอะ! ” ร่างสูงเผลอตัวดีดหน้าผากภายใต้เส้นผมนุ่มสีสวยนั้นอย่างลืมตัว

“ เป็นนักศึกษาแถวซินชนสินะ ” ก่อนจะกระดกโซจูดับความรู้สึก

“ ไม่ใช่ ผมพึ่งมาจากบอร์โด ”

“ ฮือ ? ฝรั่งเศส นายโตที่นั้นเหรอ ”

“ ก็ไม่เชิง แต่ผมเคยอยู่ที่เกาหลีมาก่อน ” .....เมื่อซักสองร้อยปีก่อนได้ละมั้ง ? 

“ แล้วไปทำอะไรที่บอร์โด ”

“ ผมไปทั่วยุโรปเลยล่ะ ออกเดินทางตามหาคนรัก ”

“ ตามไนท์คลับแบบนี้นะเหรอ ? คนรักนายคงเสียใจแย่ถ้ารู้เข้า ”

“ งั้นมั้ง.... แต่เขาเป็นคนพาผมไปที่แบบนั้นเองนะ ” ใบหน้าใสยิ้มหวานราวกับไม่ได้รู้สึกผิดอะไร

ร่างสูงเอนหลังพิงโซฟานุ่ม

“ .....ช่วยเล่าเรื่องผู้หญิงที่นายเจอวันนั้นได้ไหม ”

“ แฟนคุณเหรอ ? ”

“ ใช่... ”

ร่างบางฟุบหน้าลงกับโต๊ะแต่มือเรียวยังคว้าขวดโซจูไม่ยอมปล่อย

“ พอเถอะ หยุดดื่มได้แล้ว ”

“ ไม่อาวววว~ ” มือเรียวปัดป่ายไปทั่วเมื่อถูกขัดใจ

ร่างสูงส่ายหน้าเอือมก่อนจะพยายามจับคนตัวเล็กที่เขายังไม่รู้เลยว่าชื่ออะไร ให้นอนดี ๆ บนโซฟาตัวใหญ่

มือเรียวคว้าดึงมืออุ่นหนาที่กำลังละจากไว้ คนตัวสูงเซลงไปจนชิดใบหน้าขาวใสแต่ดูซีดเซียว

อดไม่ได้ที่จะไล้นิ้วมือตามริมฝีปากอิ่มแดง ....สีธรรมชาติ ดั่งผลเชอรี่สุก

ยิ่งมองยิ่งรู้สึกราวกับคนกำลังกระหายน้ำ…..

เรียวฝีปากอิ่มเผยอยั่วเย้า มือเล็กลูบตามกระดุมเสื้อเชิ้ตส่งเสียงครางอ่อนในลำคอเหมือนอึดอัดไม่สบายตัว

ก้อนน้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นดอกโอลีฟไม่คุ้นจมูกอบอวลจนมึนเมา

ใบหน้าคมโน้มลงชิมรสหวานจากกลีบปากแดงไม่อาจจะหักห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป

“ อื้ม ....อ ” คนตัวเล็กกว่าตอบรับรสจูบเร่าร้อน สองแขนเรียวโอบรอบลำคอร่างสูงกดใบหน้าคมให้แนบชิดยิ่งขึ้น  

ร่างสูงกำจัดเสื้อผ้าที่ปกปิดผิวเนื้อละเอียดให้พ้นจากการสำรวจเรือนร่างบอบบาง…..

ดวงตาเรียวปรือมองรูปถ่ายบนโต๊ะเล็กข้าง ๆ ชุดโซฟา ....ผู้หญิงคนนั้น....

ก่อนจะปิดเปลือกตาซึมซับอารมณ์ปราถนาที่ปั่นป่วนรุ่มร้อนร่างบางบิดกายหนีความทรมานปนสุขสม

เพล้ง!!

กรอบรูปหล่นลงกระทบพื้น กระจกแก้วแตกกระจาย

อา~ เผลอปัดมือไปโดนซะได้

ร่างบางหอบหายใจหนัก สอดมือจิกกลุ่มผมสีเข้มที่เจ้าของมันกำลังทำให้เขาคลั่งจนเจียนจะขาดใจ

จากทรานซิลเวเนียเมื่อเกือบ 600 ร้อยปีก่อนสู่ กรุงโซล

วันเวลาช่างยาวนาน........

แต่ข้าก็กลับมาพบกับเจ้าแล้ว

Tbc

………………………………………………………………………..

ผู้หญิงคนนั้น!!!!!!!

ขอลงเรื่องนี้ก่อนนะคะ คือไม่รู้จะไปต่อยังไงกับเรื่องนั้น เศร้าใจ TT TT

ขอโทษนะคะ

เหมือนว่าจะยังไม่ได้ขอโทษที่หายไปแถมลบฟิคอีกต่างหาก ตอนนั้นเกิดเรื่องบ้างอย่างขึ้นนะค่ะ รู้สึกเหนื่อยแล้วก็คิดว่าพอดีกว่าไหม ? เหมือนตัวเองดันทุรังทำให้สิ่งที่ไม่ถนัด มันก็เลยออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ * หัวเราะเศร้าๆ *

ตอนที่กลับมาลงอีกครั้งตกใจมาก+ปลื้มใจมาก มีคนหาเจอด้วย ฮ่า ๆ

ขอบคุณทุกคนนะคะ ที่เม้นให้ จะพยายามต่อไปค่ะ ^^