HoneyMoon

Title : A love before time # 2  

Pairing : TOP*GD 

Rating : PG                                                        

เม็ดเหงื่อไหลซึมตามสาบเสื้อจนเปียกชุ่ม เหล่านักเดินทางหนุ่มนั่งหยุดพักเก็บอมแรงเพื่อภารกิจครั้งสำคัญ

กิ่งก้านต้นไม้ใหญ่สูงทมึนโยกไหวราวกับหลงอยู่กลางป่าปีศาจ

ดวงตาคมหันมองรอบกายที่แสงแดดลอดผ่านม่านใบได้เพียงรำไร แม้ในเวลาเที่ยงวัน  

ยอดปราสาทที่เคยยิ่งใหญ่ถูกทิ้งรกร้างตั้งตะหง่านอยู่ด้านหน้าบอกให้รู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่อีก

ไม่ไกลนัก........             

......กลิ่นดอกโอลีฟกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ...........

แผ่นอกแกร่งขยับหอบหายใรแรง จนเหนื่อยล้า

....แอ๊ด..ดด

บานประตูเหล็กถูกกำลังคนผลักดันให้เปิดออกอย่างยากเย็น ฝูงค้างคาวโฉบบินไปมาเพื่อข่มขวัญ  

“ จุดไฟ! ” ชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยสั่งการ คบเพลิงไม้สนของทุกคนถูกจุด

ประกายไฟช่วยขับไล่เหล่าทาสผู้กระหายเลือด

ไอเย็นยะเยือกลอยผ่านท่ามกลางความมือมิดของห้องโถใหญ่ ความเงียบปกคลุมจนน่าหดหู่

“ เทมโป รออยู่ตรงนี้เปิดม่านและจุดไฟไว้ให้ทั่ว ” เขาพยักหน้ารับคำสั่ง และมองดูคนที่เหลือทยอยเดินหายเข้าไปทางด้านใน

ร่างสูงขยับม่านปักลายอย่างปราณีตซึ่งหนาหนัก เพื่อเปิดรับแสงสว่างจากกรอบหน้าต่างที่ขุ่นมัว

จนรับแสงได้เพียงน้อยนิด….

สายลมลอดผ่านรอยกระจกแตกร้าว

....กลิ่นคาวเลือด.. .....

“ จะมาเป็นผู้ล่า..... ” น้ำเสียงใสกังวานในเงามืดเรียกสายตาคมให้หันกลับไปมองช้าๆ....

เรียวขาเล็กภายใต้กางเกงแนบเนื้อค่อยๆเดินเข้ามาใกล้...ปลายเสื้อคลุมนโปเลียนเปื้อนไปด้วยเลือดพลิ้วไหว

ตามจังหวะการก้าวเดินของรองเท้าบูทยาวคู่สวย....มือเรียวปล่อยร่างไร้ลมหายใจทิ้งลงพื้นไม่ต่างอะไร

กับสวะที่ไร้ค่า...

“ ...หรือจะมาเป็นเหยื่อกันล่ะ ? ” ร่างบางหยุดลงตรงเงาแดดของเขาที่พาดผ่าน

...นัยน์ตาเรียววาววับเหมือนแมวจ้องเตรียมตะคลุบเหยื่อ....ริมฝีปากอิ่มแดงขยับยิ้มหยัน....กับ..

ความหวาดกลัวของเขาที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าจนกลายเป็นดั่งของเล่นน่าสนุก......

ขายาวขยับถอยหนีตามสัญชาติญาณจนแผ่นหลังชิดกับกระจกมัว.......

“ พี่ ”

“ พี่.....พี่ซึงฮยอน!!!!! ” เสียงเรียกกรอกใบหูปลุกคนจมอยู่ในห้วงความฝัน....หรือ..เรื่องราวในอดีตให้

ตื่นพบกับความเป็นจริง

“ .......ซึง..รี ” ลำคอแห้งผาดเปล่งเสียงเรียกชื่อน้องชายได้อย่างยากเย็น ....           

“ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า ? ผมเรียกตั้งนานพี่ก็ไม่ยอมตื่น ” มือเล็กยกแตะหน้าผากพี่ชายตัวโตที่หน้าซีดเซียว“อย่าทำให้กลัวสิ หน้าพี่ซีดอย่างกับ..... ” เรียวปากบางหยุดคำไม่กล้าเอ่ยต่อ.... “ ผมเตรียมข้าวเช้าให้แล้วนะ แม่เป็นห่วงพี่บอกให้ผมแวะมาดูน่ะ ”

“ พี่ไม่เป็นไรน่า ” คนตัวสูงขยับลุกพิงกับหัวเตียง มือหนาขยี้เส้นผมที่ถูกเซตทำหล่อมาเป็นอย่างดีจนเจ้าตัวตีหน้ายุ่งใส่

ดวงตาคมมองสำรวจพื้นที่ข้างกาย...ว่างเปล่า.....จนรู้สึกใจหายแปลก ๆ  ...

“ ตอนเข้ามาเห็นใครมั้ย ? ”

“ เอ๋! ใคร!!? พี่พาใครมานอนด้วยหรือไง ” ร่างโปร่งมุ่นคิ้วไม่ค่อยพอใจนักพลางเซตผมตนเองให้เหมือนเดิม

“ ....เปล่า ”

“ ยังจะกล้าปฎิเสธ ดูรอยที่คอตัวเองซะก่อน!!! ” นิ้วมือเรียวจิ้มจึกลงบนรอยฟันที่ถูกทิ้งไว้บนต้นคอหนาอย่างชัดเจน ความแสบบนผิวเนื้อ....ทำให้ร่างสูงขยับยิ้มออกมา.....

“ พวกซาดิสม์!...ผมต้องไปเรียนแล้วนะ วันพรุ่งนี้จะแวะมาใหม่ พี่ก็ลุกขึ้นมาได้แล้วกับข้าวฝีมือผมมันกำลังรออยู่บนโต๊ะอย่างน่าสงสาร ”

“ ....ขอบใจนะซึงรี บอกแม่ด้วยว่าพี่ไม่เป็นไร ”

“ แล้วจะให้ผมบอกด้วยมั้ยว่า เพราะพี่มีคนปลอบใจทั้งคืน จนหายซึมเศร้าเป็นปลิดทิ้ง ~ ”

ร่างโปร่งก้าวออกจากห้องนอนพี่ชายแล้วคว้าหยิบกระเป๋าที่วางทิ้งไว้บนโซฟาทั้งยังยิ้มทะเล้น ..

เศษแก้วละเอียดส่งประกายอยู่ที่ปลายเท้าชวนให้สงสัย เมื่อหันมองหาที่มาจึงพบที่ว่างบนโต๊ะเล็กข้างๆ.....

.....รูปพี่ยูริหายไป  ?

ก้มลงหยิบเศษกระจกชิ้นเล็กขึ้นมาพิจารณา....

...มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกนะถ้าจะไม่อยากเห็นให้เศร้าใจปล่าวๆแต่นี้มัน...ตกแตกเหรอ ? ใครทำ ?  

ม่านระเบียงถูกสายลมยะเยือกพัดไหวแล้วหยุดนิ่ง แผ่นหลังร่างโปร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวหนาววูบขึ้นมา

อย่างไม่มีสาเหตุ สายตาที่จับจ้องมาทางด้านหลัง กดดันให้ต้องเหลียวกลับไปมอง....

แต่...พบเพียง ความว่างเปล่า....และความเงียบที่โปรยตัว......

กลิ่นหอมแปลกๆ ของดอกไม้ที่ไม่รู้จักยังอบอวลไปทั่วห้อง ไม่ได้จางหายไปตั้งแต่แรกที่เขาก้าวเท้าเข้ามา.....

.....กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศมั้ง ? แต่พี่ก็ไม่เคยใช้นี่หน่า ?.......

รีบหยิบรองเท้ามาใส่เพราะอยากหนีออกไปจากบรรยากาศน่าขนลุก ขยับมือปิดประตูสีขรึมทั้งที่ในหัวเต็มไปด้วยคำถามมากมาย.....

..ที่ซ่อนตัวอยู่ภายในห้องนี้......

ฝ่ามือที่แตะลงบนไหล่ทำเอาทั้งร่างสะดุ้งโหยง

“ คุณเป็นน้องชายของชเวซึงฮยอนใช่ไหม ผมเป็นตำรวจที่รับผิดชอบคดีแฟนพี่ชายของคุณอยู่

ผมมีอะไรอยากจะบอกกับคุณ ”

เส้นผมสีดำสนิทเปียกลู่แนบใบหน้าคมคาย หยดน้ำไหลพราวจากแนวกรามได้รูปลงมาตามลำคอหนา

จนแสบผิวบริเวณที่ถูกฝากรอยเอาไว้

.....ไอละอองร้อนเกาะกระจกจนเกิดฝ้าพร่ามัว

“ คุณรักเธอหรือเปล่า ? ”  

“ รักสิ ”                                                                                                             

“ ...ฮึ!...เธอสวย..มากจริง ๆ ..และ...รอยยิ้มสุดท้ายของเธอผมคงจะลืมไม่ลงเลยล่ะ.....โทษทีนะผมจำได้แค่นี้! ”

น้ำเสียงอ้อแอ้ขุ่นเคืองกับใบหน้าใสที่บูดบึ้งยังติดอยู่ในความทรงจำ

....ทำไมต้องทำเหมือนโมโหด้วยนะ แถมยังกัดซะรอยฟันครบทุกซี่เลยมั้ง ?

.. ... ... ...... .......หึง......?

.....เกิดอยากจะมายิ้มอะไรเอาตอนนี้นะ ชเวซึงฮยอน

บริเวณจุดอับลับสายตาผู้คนนายตำรวจหนุ่มลึกลับสำรวจมองรอบๆ

คิ้วเข้มของเด็กหนุ่มตัวสูงกว่าขมวดมุ่น ....ไม่มีใครตามมาหรอกน่า ยิ่งหันซ้ายมองขวานั้นแหละยิ่งมีพิรุธล่ะ

“ คุณอยู่ห่างๆพี่ชายคุณซักพักจะดีกว่า ” ร่างสันทัดรีบพูดเข้าประเด็น

“ ทำไมฮะ ? ”

“ ตอนนี้ทุกคนที่เข้าใกล้เขา อาจจะมีอันตรายนะสิ ” สีหน้าร่างโปร่งเจื่อไปด้วยความสงสัยสะท้อนอยู่บนเลนล์แว่นกันแดดสีดำ

“ แล้ว...จะต้องตาย เหมือนพี่ยูรินะเหรอฮะ ? ”  

“ ใช่ ” ฝูงค้างคาวตัวใหญ่เกาะกลุ่มตามต้นไม้รอบๆอาพาร์ทเม้นต์ ไอกลิ่นโอลีฟยิ่งทำให้มั่นใจ ...

...คนที่เขาตามหาตัวอยู่ก็คงจะอยู่ที่นี้แล้ว

“ ....คุณรู้ว่า ฆาตกรเป็นใครหรือฮะ แล้ว..พี่ผมจะปลอดภัยหรือเปล่า ? ” มืออุ่นของมนุยษ์มีเลือดเนื้อเอื้อมมาจับปลายแขนเสื้อของเขาแน่น นัยน์ตาสีนิลคู่นั้น...สะท้อนวิญญาณที่คุ้นเคย

“ มนุษย์คนนั้นน่าสนใจขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงกับทำให้เจ้าชายจี ผู้โหดร้ายปล่อยให้มีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้ได้ ”

“ ก็แค่..ลิง หน้าตาซื่อบื้อน่าแกล้งเท่านั้นแหละ ”

“ แต่ก็ทำให้คนขี้เบื่ออย่างเจ้าไม่ยอมปล่อยไปซักที มันก็ต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็นสินะ ”

“ ว่าแต่การที่เรามาเจอกันที่หมู่บ้านนี้คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกมั้ง ท่านเคานท์โซล ?

...เพราะแม่สาววิคตอเรียนั้นหรือเปล่า ผู้หญิงอะไรตัวสูงชะมัด ”

“ ....แล้วยังไม่มีความอ่อนหวานแบบผู้หญิง ชอบทำอะไรกินตัว พูดมาก ขี้แย อวดเก่ง แถมยังซุ่มซ่าม ....

..ไม่น่ารักเลยสักนิด... ”

“ ....อืม...รู้ละเอียดจังนะ ถ้ารักมากขนาดนั้น ก็ทำให้นางเป็นของเจ้าไม่เห็นจะยาก ”

“ ..ชีวิตอมตะคือ..คำสาป.. ”

“ คุณตำรวจพี่ผมจะปลอดภัยใช่มั้ยฮะ ? ” .....วิคตอเรีย

“ ....ผมรับรองว่าพี่ชายคุณจะปลอดภัย แต่ช่วงนี้ อย่างที่ผมบอก..อย่าเข้าใกล้เขา ”

.. ..ถ้ามันจะทำให้เราต้องพบกัน.... .. .

ขายาวก้าวเข้าไนท์คลับแห่งเดิม แต่จุดประสงค์ในวันนี้กลับแตกต่าง.....  

สายตาคมมองหาเงาร่างบางที่ได้รู้จักแค่เพียงคืนเดียว ท่ามกลางเสียงเพลงอึกทึกที่กระตุ้นนักท่องราตรีมากมายให้ปล่อยอารมณ์ไปกับมัน

“ ผมขอถามอะไรหน่อยสิ ” เสียงทุ้มเอ่ยปากถามบาร์เทนเดอร์ประจำร้าน “ ...อืม...คนตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ....

มีผมสีจินเจอร์ เขามาที่นี้บ่อย ๆหรือเปล่า ? ”

“ อือ ? ” ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวเสื้อกั๊กดำหยุดคิดเล็กน้อย...เส้นผมสีส้มอมแดง..?

“ ผมพึ่งจะเคยเห็นเขาเมื่อวานนี้นะครับ......พร้อมๆกับคุณ ”

“ พร้อมกับผม...งั้นเหรอ..ขอบใจนะ ”

...ที่บอกว่าพึ่งมาจากฝรั่งเศสก็คงจะไม่ได้โกหก....แล้วคนรักที่ตามหาล่ะ......?

“ คนนั้นใช่ไหมครับ ? ”

ความมืดราวกับช่วยส่องให้ร่างบางผิวขาวจัดยิ่งดูโดดเด่น เส้นผมสีสว่างเล่นประกายกับแสงสีสลัว

ร่างสูงตรงเข้าไปคว้าจับเรียวแขนเล็กเอาไว้ก่อนที่สมองจะได้ทันสั่งการ...

...สายตาเรียวสีน้ำตาลไหม้ช้อนมองใบหน้าคมคายของคนตัวสูงกว่า....

“ คุณ..เป็นใคร ? ” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยถ้อยคำที่จู่โจมหัวใจเขาได้ ..เจ็บปวดที่สุด

" .....เราพึ่งเจอกัน เมื่อวานนี้ไง นายลืม....."                                                                  

“..เอ ผมความจำสั้นซะด้วยสิ ” แค่เพียงได้เห็นรอยยิ้มขบขัน กับแววตาซุกซนยั่วเย้า ....แกล้งกันชัด ๆ 

“ ต้องให้รื้อฟื้นความจำตรงนี้มั้ย.... ” เสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์กระซิบแนบชิดใบหูบาง

“ คุณกล้า....อื้อ. ” ริมฝีปากหยักกดจูบบนเรียวปากสีสดที่ตอบรับเร่าร้อนราวกับ โหยหา....

.......มากกว่านี้โทษฐานที่ชอบลืมข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หากชีวิตอมตะคือคำสาป

ความรัก .....

....ก็คงเป็นพรวิเศษเพียงข้อเดียว ที่ช่วยหล่อเลี้ยงร่างกายและหัวใจให้อดทนรอคอยเวลาที่จะได้พบกัน...

. .. ..เพียงเพื่อที่จะได้รัก.. . .. ..

. .. ...อีกครั้ง… . ..

tbc

.................................................................................................................

ทำไมชเวซึงฮยอนหลง(รัก)แวมไพร์จีเร็ว เพราะว่า เขาเคยรักกันมาก่อนนะค่ะ

เป็นความรู้สึกผูกพันกันทางจิตวิญญาณประมาณนั้น

อ่านแล้ว งง ๆ มึน ๆ ก็ขอโทษด้วยนะคะ แต่งไปแต่งมามันไกลออกไปทุกทีๆ

แต่ยังมีต่ออีกตอนนะคะ ^^

ขอบคุณที่อ่านค่ะ~